Διαρρηγνύοντας το ανοίκειο: Ασυνέχειες του Εαυτού, Μετατοπίσεις του Χώρου Διαρρηγνύοντας το ανοίκειο: Ασυνέχειες του Εαυτού, Μετατοπίσεις του Χώρου Tearing Through the Unfamiliar Discontinuities of the Self, Displacements of Space Ερευνητική Εργασία Diploma Thesis Project 2025-08-282025el Η παρούσα εργασία, μέσα απο ψυχαναλυτικές, φιλοσοφικές, καλλιτεχνικές και χωρικές προσεγγίσεις, διαμορφώνει ένα εννοιολογικό πλαίσιο επανεξέτασης της υποκειμενικής ταυτότητας και της σχέσης της με τις δομές που τη συγκροτούν. Πιο συγκεκριμένα, επιχειρεί να χαρτογραφήσει τα όρια μεταξύ των εννοιών του Πραγματικού και της Πραγματικότητας (σύμφωνα με την θεωρία του Jacques Lacan), της εικόνας και του σώματος, του χώρου και της εξουσίας. Μέσα από αυτές τις εντάσεις, αναδεικνύονται ρωγμές που καθιστούν δυνατές μορφές ρήξης απέναντι σε κυρίαρχες δομές λόγου, αναπαράστασης και ελέγχου. Σε αυτό το πλαίσιο, η εργασία δομείται σε τρείς ενότητες. Η πρώτη ενότητα, διερευνά την έννοια του Πραγματικού, όπως αυτή διαμορφώνεται στη θεωρία του Lacan -ως τραυματική ετερότητα που διασπά τη συμβολική συνοχή του υποκειμένου- και αποτελεί θεωρητικό υπόβαθρο για την ανάπτυξη των επόμενων ενοτήτων. Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στον τρόπο με τον οποίο το Πραγματικό εγγράφεται στο σώμα και τη θνητότητα. Το σώμα εδώ, νοείται ως πεδίο ανοίκειας υλικότητας και έλλειψης, ενώ η θνητότητα, ως οριακή εμπειρία, ερμηνεύεται ως διαρκής υπενθύμιση ενός μη ενσωματομένου υπολείμματος. Στη δεύτερη ενότητα, αναλύεται η συμβολική κατασκευή της Πραγματικότητας στη νεωτερικότητα, εστιάζοντας στον ρόλο του Ιδεατού, τη διαμόρφωση της επιθυμίας και της κοινωνικής ταυτότητας, σύμφωνα με τον Lacan. Θέση, η οποία συμπληρώνεται απο την θεωρία των ομοιωμάτων και της υπερπραγματικότητας του Jean Baudrillard. Η αρχιτεκτονική εδώ μελετάται όχι απλώς ως λειτουργική κατασκευή, αλλά ως οπτικό καθεστώς ελέγχου και θεάματος. Ενώ μέσα από αναφορές στους Debord, για την κοινωνία του θεάματος και Foucault, για τη θεωρία του Πανοπτικού μηχανισμού, αναδεικνύεται ο τρόπος που χώρος λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης, πειθάρχησης και διαμόρφωσης του ατόμου και της υποκειμενικότητας. Τέλος, η τρίτη ενότητα εξετάζει την έννοια της παράβασης ως χειρονομία ανατροπής. Δομημένη διττά, μελετά αφενός το οριακό, αποκρουστικό, γκροτέσκο σώμα ως σημείο συμβολικής ρήξης —μέσα από τις θεωρίες των Kristeva, Lacan, Bataille και της φεμινιστικής σκέψης— και αφετέρου τον χώρο ως πεδίο σύγκρουσης με την δομημένη πραγματικότητα, μέσω ριζοσπαστικών αρχιτεκτονικών πρακτικών. Από το Merzbau έως τον Matta-Clark, από την αποδόμηση του Derrida έως την καταστασιακή κριτική του Debord, ο χώρος επαναπροσδιορίζεται ως εργαλείο ανατροπής και μετασχηματισμού, πέρα από τη λειτουργία και την αναπαράσταση. Η έρευνα, έτσι, συγκροτεί έναν στοχαστικό διάλογο, με στόχο να αποδομήσει την ψευδή συνοχή του υποκειμένου, του χώρου και της Πραγματικότητας διανοίγοντας τη δυνατότητα ύπαρξης, στο σημείο κατάρρευσης των κυρίαρχων δομών. This study, through an interdisciplinary investigation, re-examines subjective identity and its relation to the structures that constitute it, mapping the boundaries between the Real and Reality (Jacques Lacan), image and body, space and power. The first section explores the concept of the Real as a traumatic alterity that disrupts the symbolic coherence of the subject. Emphasis is placed on the way the Real is inscribed onto the body—as a field of uncanny materiality and lack—and on mortality as a limit experience. The second section analyzes the symbolic construction of Reality in modernity, focusing on the notion of the Ideal, the formation of desire, and the constitution of the social. Through the theories of hyperreality, the society of the spectacle, and visual surveillance, the text highlights how space functions as a mechanism of discipline and the shaping of subjectivity. Finally, the third section examines the notion of transgression as a gesture of subversion. It studies, on the one hand, the liminal body as a point of symbolic rupture, and on the other, space as a field of conflict and transformation in relation to structured reality, through radical architectural practices (Deconstruction, Situationist critique, etc.). The research thus arrives at a deconstruction of the false coherence of the individual, space, and normativity—opening up the possibility of existence at the point of collapse of dominant structures.Ερευνητική εργασία σχολής ΑΡΜΗΧ Κρήτηςhttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/Πολυτεχνείο Κρήτης::Σχολή Αρχιτεκτόνων ΜηχανικώνKokoromyti-Dimitropoulou_Ere_2025.pdfChania [Greece]Library of TUC2025-08-27application/pdf191.9 MBfree Kokoromyti Evangelia Κοκορομυτη Ευαγγελια Dimitropoulou Christina Δημητροπουλου Χριστινα Ouggrinis Konstantinos-Alketas Ουγγρινης Κωνσταντινος-Αλκετας Chatzisavva Dimitra Χατζησαββα Δημητρα Pegioudis Nikolaos Πεγιουδης Νικολαος Πολυτεχνείο Κρήτης Technical University of Crete Πραγματικό Πραγματικότητα Σώμα Θνητότητα Ανοίκειο Υπερπραγματικότητα Εικόνα Κοινωνία Θεάματος Αρχιτεκτονική και Εξουσία Πανοπτισμός Χώρος ως πεδίο σύγκρουσης J Γκροτέσκο Abject Οριακό Σώμα Αποδόμηση Ρήξη Παράβαση Εικόνα