Η παρούσα εργασία προσπαθεί να διερευνήσει τη σχέση κανόνα και παρέκκλισης σε κτίσματα διαφορετικών αρχιτεκτονικών ρευμάτων όταν καλούνται να αποτελέσουν μέρος ενός γενικευμένου οράματος αστικού σχεδιασμού ενιαίου ύφους. Ως μελέτη περίπτωσης επιλέγεται η ενσωμάτωση κτιρίων μεταπολεμικού μοντερνισμού στο όραμα του Haussmann για το Παρίσι, με αντικείμενο ανάλυσης μία σειρά 29 αρχιτεκτονικών έργων, τα οποία εμφανίζονται σε όλη την έκταση της πόλης και συσχετίζονται άμεσα με τυπικές διατεταγμένες όψεις της εποχής του Haussmann. Από αυτά, 7 κτίρια αναλύονται διεξοδικά. Η ερμηνεία επιχειρείται μέσω της διερεύνησης του πιθανού διαλόγου που αναπτύσσουν τα κτίρια μεταπολεμικού μοντερνισμού με τις αρχές του οσμανικού σχεδιασμού, εστιάζοντας στις προσόψεις τους και εξετάζοντας τον τρόπο ενσωμάτωσής τους ή διαφοροποίησής τους από αυτές.